[K2] niepełnosprawność intelektualna

Niepełnosprawność intelektualna c.d.

Zaburzenia towarzyszące: 
- zwolnione dojrzewanie układu pokarmowego wydalniczego
- wady rozwojowe różnych układów i organów
- epilepsja
- nadpobudliwość psychoruchowa
- niepełnosprawność ruchowa w następnie mózgowego porażenia dziecięcego
- ogólna niesprawność ruchowa
- wady wzroku, słuchu
- zaburzenia kontaktu
- sprzężone choroby psychiczne

Zmiana autyzmy od roku bieżącego. 

Teoria patologizacji rozwoju wg Kościelskiej
1) Stadium wstępne
2) I etap: powstanie uszkodzenia
3) II etap: negatywne sprzężenie zwrotne
4) II etap: usztywnienie procesów patologicznych

Stadium wstępne: zespół czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych związanych z osobami przyszłych rodziców oraz warunkami, w których dziecko zostało poczęte i wychowane.
I etap: rozpoczyna się w momencie zadziałania czynnika uszkadzającego; dzieci po przebytej traumie, które nie znajdują warunków dla przezwyciężenia skutków swoich negatywnych doświadczeń i rozpoczyna się u nich etap patologizacji.
II etap: ciąg interakcji rozpoczynający właściwy proces patologizacji, w obrębie wewnętrznej organizacji ustroju dziecka i jego psychiki, pomiędzy dzieckiem i jego otoczeniem społecznym. Charakterystyczne typy:
I typ: dominacja lękowo-ochronnego nastawienia
II typ: dążenie do likwidacji dysfunkcji rozwojowej
III typ: obojętność otoczenia na potrzeby dziecka

charakterystyka osób z niepełnosprawnością intelektualną
grupa 1: osoba z lekką niepełnosprawnością intelektualną
grupa 2: osoba z głębszą niepełnosprawnością intelektualną
grupa 3: osoba z głęboką niepełnosprawnością intelektualną

Praca z osobą z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim
- nastawienie i uwrażliwianie na odczytywanie komunikatów werbalnych
- cierpliwe podejmowanie dialogu
- postawa akceptacji, zrozumienia i poszanowania różnic
- dostrzeganie zalet- traktowanie osoby z godnością, szacunkiem, uznaniem jej autonomii
- uczenie wymaga aktywności
- tworzenie warunków do sensorycznej integracji
- do minimum należy ograniczyć przymus
- wymagać to co zrozumiałe
- kiedy dziecko nie chce czegoś wykonać najpierw starajmy się zrozumieć dlaczego tak postępuje
- postępować krok po kroku
- ważna jest cierpliwość
- dajemy dziecku pomoc, ale tylko tą niezbędna
- dochodzić do celu różnymi drogami; tzw. poznawcze uaktywnianie dziecka
- podmiotowe działanie: kierowanie własnym życiem, podejmowanie decyzji, dokonywanie wyborów
-  nie infantylizować